အိန္ဒိယခေါင်းစဉ်ဖြင့် ၂၀၂၇ ခုနှစ် ပီရယ်လီပြက္ခဒိန်ကို နယူးဒေလီတွင် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်

နယူးဒေလီ၊ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၃ ရက်——အိန္ဒိယကို အဓိကထားပြသသော ၂၀၂၇ ခုနှစ် ပီရယ်လီ ပြက္ခဒိန်ကို ယနေ့ နယူးဒေလီတွင် ထုတ်ဝေလိုက်သည်။ ရှေးရိုးအစဉ်အလာများ၏ ပုံသွင်းမှုကို ခံရပြီး အနာဂတ်ဆီသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေသော ဤမြေထူးမြေမြတ်ကို သရုပ်ဖော်ရန်အတွက် ၅၃ ကြိမ်မြောက်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ပီရယ်လီ ပြက္ခဒိန်သည် ၎င်း၏သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဓာတ်ပုံဆရာ သုံးဦးကို စုစည်းကာ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတစ်ခု၏ အပေါ်သို့ သူတို့တစ်ဦးစီ၏ မတူညီသော အမြင်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်ထုတ်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခဲ့သူ Sølve Sundsbø သည် အိန္ဒိယ ဓာတ်ပုံပညာရှင်ကြီး ရာဂူး ရိုင်း (Raghu Rai) ၏ အမြင်နှင့် ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့သွားသည်——မစ္စတာ ရိုင်းသည် ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏သမီး အဗာနီ ရိုင်း (Avani Rai) သည် ဖခင်၏ ဆန္ဒကို ဆက်ခံကာ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဤပရောဂျက်ကို ဆက်လက်တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တင်ဆက်လိုက်သည်မှာ လူနှင့်မြေ၊ အလှတရားနှင့် အမှတ်တရ၊ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်တို့အကြား ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မျက်လုံးများကို ပိတ်ပြီး အိန္ဒိယကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ ဘာကို တွေ့မြင်ရသလဲ။ အရောင်တစ်စက်၊ မျက်နှာတစ်ခု၊ လူများပြည့်နေသော လမ်းတစ်ခု၊ ရှုခင်းတစ်ခု၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သို့သော် အိန္ဒိယသည် ဘယ်တော့မှ တစ်ဖက်တည်း မဟုတ်ပါ။ ဤမြေပေါ်တွင် မတူညီသော ခေတ်ကာလများ၊ အစဉ်အလာများနှင့် လက်တွေ့ဘဝများ အတူတကွ ရှင်သန်နေပြီး ရှေးဟောင်းနှင့် ခေတ်ပြိုင်တို့သည် တစ်ခုတည်းသော မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်" ဟု Sølve Sundsbø က ဆိုသည်။ "အိန္ဒိယ၏ ရှုပ်ထွေးမှု အလုံးစုံကို ကျွန်ုပ် မတင်ဆက်နိုင်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်သိပါသည်၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေးလည်း မရှိပါ။ ဤနိုင်ငံ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာသို့ စူးစမ်းရှာဖွေရေး တာဝန်ကို ရာဂူးနှင့် အဗာနီ ရိုင်းတို့ထံ ကျွန်ုပ် အပ်နှင်းလိုက်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်မှာမူ ထူးခြားသော အိန္ဒိယအမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာများကို အာရုံစိုက်ကာ အဝတ်အထည်များ၏ အသွင်အပြင်၊ အရောင်နှင့် အလင်း-အမှောင် ခြားနားမှုတို့အကြား လှည့်လည်သွားလာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်" ဟု ၎င်းက ဆိုသည်။

၁၉၆၅ ခုနှစ်မှစ၍ ရာဂူး ရိုင်းသည် ကင်မရာဖြင့် အိန္ဒိယကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ခြောက်ဆယ်ကျော်နှစ်ပတ်လုံး တစ်နေ့တာကဲ့သို့ ဤနိုင်ငံ၏ လမ်းမများပေါ်ရှိ အဖြစ်အပျက်များနှင့် လူ့လောက၏ မီးခိုးမြူများကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ ၂၀၂၇ ခုနှစ် ပီရယ်လီ ပြက္ခဒိန်အတွက် ဖန်တီးမှုအတွက် ၎င်းသည် မိမိ၏ မော်ကွန်းတိုက်မှ ဟောင်းနွမ်းသော လက်ရာများကို ထုတ်ယူကာ ခေတ်ပြိုင် အိန္ဒိယ၏ မျက်နှာများနှင့် အပြန်အလှန် ရောယှက်စေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ရိုင်းသည် ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဧပြီလ ကွယ်လွန်ချိန်အထိ ဤပရောဂျက်တွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ၎င်း၏သမီး အဗာနီသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် ဖခင်၏ မပြီးဆုံးသေးသော အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရာဂူး၏ မော်ကွန်းတိုက်မှ ဓာတ်ပုံများ——ထုတ်ဝေပြီးဖြစ်စေ မထုတ်ဝေရသေးသည်ဖြစ်စေ——ကို စတူဒီယိုမှ ထုတ်ယူကာ ဒေလီနှင့် မွမ်ဘိုင်းရှိ လမ်းမများပေါ်သို့ ပြန်လည်ချထားကာ ၎င်း၏ ပုံရိပ်များထဲမှ လူများ ယနေ့ နေထိုင်နေသော လက်တွေ့ဘဝနှင့် ယှဉ်တွဲထားသည်။ ထို့ကြောင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များ၊ အဆောက်အအုံများ၊ စီးဆင်းမှု၊ အလင်းရောင်နှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မြို့တော်သည်လည်း ပုံရိပ်ထဲတွင် ရှင်သန်နေသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ "ကျွန်မအဖေက လမ်းမပေါ်က လူတစ်ဦးပါ။ ဒါကြောင့်ပဲ သူ စိတ်ကူးထားတဲ့ အယူအဆကို လမ်းမပေါ်ပြန်ယူလာပြီး သူ တစ်သက်လုံး ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့တဲ့ လူတွေကြားထဲ ပြန်ထားခဲ့တာပါ" ဟု အဗာနီက ဆိုသည်။ "စိတ်ရောခြေရောပါ ကျွန်မ တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ထားပါတယ်။ ကျွန်မက သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတာပါ" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။ အဗာနီသည် ရာဂူး နှစ်များစွာက ရိုက်ကူးခဲ့သော ဓာတ်ပုံများကို ရွေးချယ်ကာ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သော ရိုက်ကူးသည့်နေရာများသို့ ပြန်သွားကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ထိုစဉ်က အမြင်နှင့် မတူညီသော ရှုထောင့်မှ ရပ်တည်ကာ ရာဂူး၏ မှန်ဘီလူးထဲမှ ပုံရိပ်များကို ယနေ့ သူမကို ဝန်းရံထားသော စစ်မှန်သည့် မြင်ကွင်းများနှင့် တစ်ဘောင်တည်း ရိုက်ကူးထားသည်။

မူရင်းဓာတ်ပုံများသည် ပကတိအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး ပိုမိုကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာသည်——မတူညီသော ခေတ်ကာလများနှင့် လက်တွေ့ဘဝများ ယင်းအတွင်း ဆုံတွေ့ကာ အတူတကွ တည်ရှိနေသည်။ "အတိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမည်" ဟု အဗာနီက ဆိုသည်။ "ဒါဟာ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်၊ အသေးအမွှားတိုင်းထဲမှာ ဝှက်ထားတယ်။"

Sundsbø သည် ရာဂျပ်စ္ဌာန်ပြည်နယ် ဂျိုင်းပူရ် (Jaipur) ရှိ ဂျိုင်ဂါး ခံတပ် (Jaigarh Fort) နှင့် အဂျက်ဘ်ဂါး (Ajabgarh) အကြားတွင် အိန္ဒိယနှင့် နက်ရှိုင်းသော ဆက်စပ်မှုရှိသော အမျိုးသမီး ကိုးဦးကို ရိုက်ကူးခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်အတွက် ပြက္ခဒိန်ရဲ့ ဗဟိုချက်က လူပါ" ဟု ၎င်းက ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ကွဲပြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တင်ဆက်ချင်တယ်: သူတို့ထဲမှာ ကဗျာဆရာ၊ ဂီတပညာရှင်၊ ဗိသုကာပညာရှင်၊ မော်ဒယ်နဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ ပါတယ်။" စာရင်းထဲတွင် သရုပ်ဆောင် အဒိတိ ရာအို ဟိဒရီ (Aditi Rao Hydari) နှင့် အဗန်တိကာ ဗန်ဒနာပူ (Avantika Vandanapu)၊ သရုပ်ဆောင်နှင့် ထုတ်လုပ်သူ ဖရီဒါ ပင်တို (Freida Pinto)၊ ဂီတပညာရှင်နှင့် တေးရေး အနုရှကာ ရှန်ကာ (Anoushka Shankar)၊ ကဗျာဆရာနှင့် ဖျော်ဖြေသူ ရူပီ ကော (Rupi Kaur)၊ မော်ဒယ် လက်ခ်ရှမီ မဲနွန် (Lakshmi Menon) နှင့် ဘာဗီသာ မန်ဒါဝါ (Bhavitha Mandava)၊ စာရေးဆရာ၊ ထုတ်လုပ်သူနှင့် ရုပ်မြင်သံကြား အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ပက်မာ လက်ခ်ရှမီ (Padma Lakshmi) တို့ ပါဝင်ပြီး အဗာနီ ရိုင်းကိုယ်တိုင်လည်း——သူမသည် ကင်မရာနောက်တွင်ရော Sundsbø ၏ ကင်မရာရှေ့တွင်ပါ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

အဗာနီ၏ ကင်မရာသည် ဒေလီဟောင်း၏ လမ်းမများပေါ်ရှိ မီးခိုးမြူများထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာသည်: ပန်းဈေး၊ လူများပြည့်နေသော လမ်းကြားများနှင့် ကျောင်းများ၊ အစဉ်အလာသည် ဤနေရာတွင် ရှင်သန်နေဆဲ။ ထို့နောက် ကင်မရာသည် မွမ်ဘိုင်း၏ ပိုမို ခေတ်ပြိုင်သော မျက်နှာစာဆီသို့ လှည့်သွားသည်၊ ယင်းသည် ဖက်ရှင်နှင့် ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်း ဆုံတွေ့ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ဤမြို့တော်ကို မဟာမြို့ပြ မိုးမျှော်တိုက်များ၏ ရှုခင်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသလို လူငယ်များ မကြာခဏ သွားလာရာ နေရာများဖြင့်လည်း ပုံဖော်ထားသည်၊ မိုးမျှော်တိုက်များ၏ ခေါင်မိုးပေါ်မှသည် ငါးဖမ်းရွာများအထိ။ ဤရိုက်ကူးမှုတွင် အဗာနီ ရိုင်းသည် လူပေါင်း ၁၃၀ ခန့်ကို ကင်မရာရှေ့သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့တွင် သာမန်ပြည်သူများ၊ လူငယ်များ၊ အကသမားများ၊ ဖျော်ဖြေသူများ၊ မော်ဒယ်များ၊ လက်မှုပညာရှင်များ၊ သူမ၏ ကိုယ်တိုင်၏ မိခင်နှင့် အိန္ဒိယတွင် ကျော်ကြားသော စူပါစတား ရန်ဗီယာ ဆင်း (Ranveer Singh) တို့ ပါဝင်သည်။ သူမသည် ဖခင်၏ ဓာတ်ပုံဟောင်းများ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆက်လက်ရှင်သန်နေသော ဘဝကို ပစ္စုပ္ပန်ကာလနှင့် အာကာသထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

၂၀၂၇ ခုနှစ် ပီရယ်လီ ပြက္ခဒိန်ကို ၂၀၂၆ ခုနှစ် မေလမှ စက်တင်ဘာလအထိ ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး သီးခြား အိတ်ကပ်နှစ်ခု ပါဝင်သော သေတ္တာပုံစံဖြင့် တင်ဆက်ကာ ဓာတ်ပုံစုစုပေါင်း ၃၆ ပုံ ပါဝင်သည်: ၁၈ ပုံကို Sølve Sundsbø ရိုက်ကူးပြီး ၁၈ ပုံကို ရာဂူးနှင့် အဗာနီ ရိုင်းတို့၏ လက်ရာဖြစ်သည်။